نرم نرمک
صدایم می زند
می شنوم
می بویم
سالهاست به رسمش آشنایم
بوی خاک را می گویم
می روم
دیدن آغازش را دوست می دارم
چشم به آسمان می دوزم و...
اینک آغاز عشق بازیست
.....
می هراسند آدمها
می دوند این سو ، آن سو
آی
به آنها چتری دهید
مبادا قطره ای غمگین شود
......
چتر من آسمان است و بس
چه کسی می داند که مرا ،
ز او شدن باکی نیست؟
چه کسی می داند این ،
عشق بازیست؟
دردهای من
جامه نیستند
تا ز تن در آورم
چامه و چکامه نیستند
تا به رشته ی سخن درآورم
نعره نیستند
تا ز نای جان بر آورم
دردهای من نگفتنی
دردهای من نهفتنی است
دردهای من
گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه است
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نامهایشان
جلد کهنه ی شناسنامه هایشان
درد می کند
من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه های ساده ی سرودنم
درد می کند
انحنای روح من
شانه های خسته ی غرور من
تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
کتف گریه های بی بهانه ام
بازوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است
دردهای پوستی کجا؟
درد دوستی کجا؟
این سماجت عجیب
پافشاری شگفت دردهاست
دردهای آشنا
دردهای بومی غریب
دردهای خانگی
دردهای کهنه ی لجوج
اولین قلم
حرف حرف درد را
در دلم نوشته است
دست سرنوشت
خون درد را
با گلم سرشته است
پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟
درد
رنگ و بوی غنچه ی دل است
پس چگونه من
رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم؟
دفتر مرا
دست درد می زند ورق
شعر تازه ی مرا
درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در این میانه من
از چه حرف می زنم؟
درد، حرف نیست
درد ، نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم؟
قیصر امین پور
اما چون برام مهم بود نوشتم:
دكتر ايرج ملك پور ، استاد دانشكده ژئوفيزيك دانشگاه تهران و از مفاخر علمي كشور از مركز تقويم ايران اخراج شده است.
به
گزارش معصومه اسمعيل نژاد، تهيه كننده راديو تهران، دكتر ملك پور ضمن
تاييد اخراج ايشان از مركز تقويم ايران گفته است كه از تدريس ايشان در
دانشگاه نيز جلوگيري به عمل آمده است.شايان ذكر است كه نام دكتر ملك پور از تقويم هاي سال جاري حذف شده است
من واقعا خیلی متاسف شدم ، و دنبال خبرهای نکمیلی گشتم. فکر می کنم ایشون نیاز به معرفی نداشته باشن، و تاسف من از اینه که چهره هایی رو که ما قدرشون رو نمی دونیم ، کشورهای دیگه ازشون بهره می برند و ما به راحتی از دستشون می دیم.
مصاحبه ای ازشون پیدا کردم ، که اگه علاقه داشته بشید می تونید بخونید. ظاهرا ایشون رو اخراج نکردن ولی از استخراج تقویم کنار گذاشته شدن.
http://iranvich.org/news2.php?id=1078خیلی دلم میسوزد اگر قرار باشد دیگر نبینمش. اگر خرابش کنند و جایش ۴ قفس روی هم بسازند.دلم برای خاطره هایی که قرار است کوبیده شوند میسوزد.خاطره هایی که بهترین و بی تکرار ترین جزء زندگی ام هستند.خانه ای که دوستش دارم!با همه ی کهنگی و کوچکی اش برایم از هزاران قفس چند طبقه زیبا تر و دل بازتر است.دیوارهایی که هنوزهم بوی بازی های آن سالها را میدهند.حیاطی که خیلی کوچک بود اما چه روزها که دلتنگی هایم را در آغوشش پهن نکردم!
خداحافظ ای تمام کودکی من!
یه روز یه خونه ای بود که تابستونا
توی پشت بومش ولو میشد خورشید
درخت انجیر پیری که تو باغ بود
تموم کودکی های منو می دید...
خیلی وقتها توی فکرم با خودم حرف میزنم.توی مغزم مینویسم.حرفهایی رو که یا دلم نمیخواد به کسی بگم و یا کسی رو پیدا نمیکنم.اون موقع هاست که احساس میکنم چقدر دلم برای نوشتن لک زده.سه سالی میشه که تو این دفترچه چیزی ننوشته بودیم.شاید اونقدر درگیر کارهای این دنیای عجیب و غریب شده بودیم که یادمون رفته بود همچین خونه ای رو یه روز با هم ساخته بودیم.اون روزها ما آدمهای دیگه ای بودیم.خیلی بزرگتر شدیم.خیلی عاقل تر!
عشق تندی که اون روزها بهم داشتیم حالا تبدیل به علاقه ای محکم شده.نگو روزمرگی!نگو عادت! من با همه ی سختی هایی که تا به حال کشیدم هنوز هم هستم و هنوز میخواهم محکم باشم.هنوز هم هر روز با کلی فکر منفی مبارزه میکنم.سختی هایی که کشیدم و میکشم از من کم کم یه کوه میسازه و من تازه میفهمم که زندگی چقدر میتونه شیرین باشه!وقتی تو همین لحظه زندگی کنی و نذاری خاطره های تلخ گذشته مرور بشن.این روزها بیشتر از همیشه دوست دارم به تو امید بدم.چون باور دارم که تنها امید زندگیت به منه.دوست دارم بفهمی که چقدر توانایی داری و همیشه با این افکارت که من نمیتونم و نمیشه مقابله میکنم.
تازه میفهمم که اگر من هستم برای تو و امید دادن و پرواز دادن توست.تازه میفهمم که اگه من و تو بخوایم هر نا ممکنی ممکنه و اینو تو با چشمای خودت دیدی.
ما روز مره نشدیم فقط کمی دچار سختی شدیم که باید تحمل کنیم و ازش رد بشیم.به قول تو باهاش می جنگیم!
هر وقت احساس می کنم که زندگیم یکنواخت شده به یاد اونی می افتم که تو سخت ترین روزهای زندگیم کنارم نشست و دست رو موهام کشید. به اونی که گاه و بیگاه تا لب پنجره ی اتاقم پایین می آد و آروم و مظلوم نگام میکنه.اونوقت من شروع به حرف زدن میکنم و اون گوش میکنه.خیلی آروم.از آرومی اون همیشه گریه ام میگیره.تا وقتی همه ی حرفامو میزنم و اونوقت بی صدا میره.آروم میشم.خیلی آروم.و اون بارها و بارها و بارها بهم ثابت کرده که هست و حرفامو می شنوه.
شاید اتفاقاتی که برام افتاده رو جسمم اثرات بدی گذاشته باشه اما روحم هنوز پر از حس پریدنه!
سلام
ما اومدیم!
خیلی دوره
آخرین باری که نوشتم
دوستای زیادی اینجا داشتم
اومدم دوباره بنویسم
امیدوارم همه ی اونایی که به عندلیب سر می زدن بازم بیان
و منو خوشحال کنن
اشتیاق زیادی برای نوشتن دارم
این یه آغاز دیگه ست.
بگذار تا هميشه،
حقيرترين غمها،
يا ناچيزترين شاديهاي خود را به هم بگوييم...
اين اعتماد ها،
اين همدلي با شکوه،
هر دو حق و وظيفه عشق اند.
«ويکتور هوگو»
خورشيد را مي دزدم
فقط براي تو!
مي گذارم توي جيبم
تا فردا بزنم به موهايت
فردا به تو مي گويم چقدر دوستت دارم!
فردا تو مي فهمي
فردا تو هم مرا دوست خواهي داشت.مي دانم!
آخ...فردا!
راستي چرا فردا نمي شود؟
اين شب چقدر طول کشيده...
چرا آفتاب نمي شود؟
يکي نيست بگويد خورشيد کدام گوري رفته؟
<فرانک ژاکوبز(فالکو)>
تو اينجايی بگو گم شه ستاره
بگو شب تا دلش می خواد بباره
دوباره رخت عريانی به تن کن
بگو آينه مکرر شه دوباره
اين شعر فروغ و تقديم می کنم به بنيامين عزيزم!
شکست نياز
آتشی بود وفسرد
رشته ای بود و گسست
دل چو از بند تو رست
جام جادويی اندوه شکست
آمدم تا بتو آويزم
ليک ديدم که تو آن شاخه ی بی برگی
ليک ديدم که تو بر چهره ی اميدم
خنده ی مرگی
وه چه شيرينست
بر سر گور تو ای عشق نيازآلود
پای کوبيدن
وه چه شيرينست
از تو بگسستن و با غير تو پيوستن
در به روی غم دل بستن
که بهشت اينجاست
بخدا
سايه ی ابر و لب کشت اينجاست
او همان به که نينديشی
بمن و درد روانسوزم
که من از درد نياسايم
که من از شعله نيفروزم
کاش ميشد آنهايی که ارزش ديدن ندارند را برای هميشه در زاويه ديدم ايگنور کنم! و از ذهنم برای هميشه نام و يادشان را ديليت!
<شيرين>
تا حالا به اين فکر کردين که واسه چی زندگی می کنين؟
دادتون درنياد٬ نمی خوام بگم همه چی پوچه و ... حرفهايی که احتمالا از خيلی ها شنيدين.
می خوام بگم يه هدف٬ يه انگيزه٬ يه چيزی لازمه که آدم از زندگی خسته نشه!و برای پيشرفت کردن تلاش کنه! اين خيلی مهمه :پيشرفت.
پيشرفت کردن انگيزه می خواد.اينطور نيست.
من فکر می کنم انگيزه ی زندگی عشقه! حالا اين عشق می تونه عشق به هر چيزی باشه! مثلا عشق به مقام!٬ پول!٬ انسان!٬...
اين عشقه که آدمو از روزمرگی در مياره.عشقه که می شه هدف زندگی!
دوست دارم نظر شما رو هم بدونم.خوشحال می شم شما هم عقيدتونو بگين.
بندم خود اگر چه بر پای نيست
سوز سرود اسيران با من است٬
و اميدی خود به رهايی ام ار نيست
دستی هست که اشک از چشمانم می سترد٬
و نويدی خود اگر نيست
تسلايی هست.
چرا که مرا
ميراث محنت روزگاران
تسلای عشقی ست
که شاهين ترازو را
به جانب کفه ی فردا
خم می کند.
«شاملو»
فرهاد
دوباره در آغازيم
اما اين بار آغازی متفاوت
دوباره همسفر خواهيم شد
به مقصد عاشقانه ها
رويا را درخواهيم نورديد
دوباره گم خواهيم شد در هم
آنقدر گم تا يکی شويم
از مرزها گذر خواهيم کرد
بند ها را خواهيم گسست
و به افسانه ها خواهيم پيوست
می شنوی؟
صدای تيشه فرهاد می آيد...
ساده است نوازش سگی ولگرد
شاهد آن بودم که چگونه زير غلتکی می رود
و گفتم که سگ من نبود
ساده است ستايش گلی
چيدنش و از ياد بردن
که گلدان را آب بايد داد
ساده است بهره جويی از انسانی
دوست داشتنش بی احساس عشقی
او را به خود وانهادن وگفتن
که ديگر نمی شناسمش
ساده است لغزشهای خود را شناختن
با ديگران زيستن به حساب ايشان
و گفتن که من اينچنينم
ساده است که چگونه می زی ايم
باری زيستن سخت ساده است
و پيچيده نيز هم.
«مارگوت بيگل»
***************************************
اين شعر و از يکی از آلبوم های شاملو به اسم چيدن سپيده دم که ترجمه اشعار و همچنین دکلمه ی اشعار رو بعهده داشته انتخاب کردم.راستی موشيقی آلبوم رو هم بابک بيات انجام داده٬ فکر می کنم ارزش شنيدنشو داشته باشه.
«فرهاد»
باز هم بهار....
....من به هنگام شکوفايی گلها در دشت
باز برميگردم
و صدا ميزنم:
آی! باز کن پنجره را؛باز کن پنجره را؛در بگشا
که بهاران آمد
که شکفته گل سرخ
به گلستان آمد
باز کن پنجره را
که پرستو پر می شويد در چشمه ی نور
که قناری ميخواند
ميخواند آواز سرور
که بهاران آمد
که شکفته گل سرخ
به گلستان آمد
سبزبرگان درختان همه دنيا را
نشمرديم هنوز...
....من صدا ميزنم
آی!باز کن پنجره را
پنجره را ميبندی.....
<شيرين>